تبليغاتX
شکست خورده در عشق
بنام محبوب قلب عارفان و یگانه معشوق عاشقان

سلام

سلامم را در سپیده دم بهاری ،آنگاه که طپش قلبم نام تو را

 زمزمه می کند و افکارم در محبتهای بی پایان تو غرق است

چیزی جز سلامی ندارم که تقدیمت کنم

                                                    امیدوارم پذیرا باشی.

                         

هر که رفت

 پاره ای از دل ما را با خود برد

اما او که با ماست

ا او که نرفته است

از او بپرسید که چه می کند با دل ما؟

                         

به کدامین جرم حکم صبر برای من صادر شد؟

                                                         جرم من عشق بود.

                       

هرگز دستم را نگیر

                          وقتی قصد شکستن قلبم را داری

هرگز به چشمان من نگاه نکن

                           وقتی قصد دروغ گفتن داری

هرگز سلام نکن

                          وقتی دانی در آخرش خداحافظی است

                  و

هرگز به کسی نگو که تنها اوست

                            وقتی در فکرت به فکر دیگری هستی.

                              

  ر فاقت قصه تلخی است که از نامش گریزانم.

                      

در دادگاه عشق قسمم قلبم بود،وکیلم دلم بود،حضار جمعی از

عاشقان و دلسوختگان بودند قاضی نامم را صدا زد مرا به خاطر

تو به مرگ و تنهایی محکوم کرد

و پای چوبه دار به من گفتند آخرین خواسته ات را بگو من گفتم:

               دوستــــــــــت دارم......!

اگر اشکها نباشد داغ سینه ها سرزمین وداع را می سوزاند.

ایکاش می دانستم پس از مرگم اولین اشک را که خواهد ریخت

و آخرین کسی که مرا ازیاد می برد که خواهد بود.

                      

فرا رسیدن ماه مبارک رمضان ماه ضیافت الله بر شما

                        روزه داران  مبارک.

با سلام خدمت شما دوستان عزیزم که با نظراتتون منو شرمنده

کردین طاعات و عبادات شما عزیزیان قبول درگاه حـــــــق.

امروز اومدم آخرین آپم را در سال ۱۳۸۶ بگذارم متاســـــــفانه تا

یکسال دیگه این وبلاگ آپ نمی شودانشا الله بعد از کنـــــــکور

بازم به شما دوستان گلم سر میزنم.

از همه شما دوستان گلم التماس دعا دارم دعا کنین در کنکور

 قبول شوم

                       خداحافظ تا یکسال دیگه............!

+ نوشته شده توسط مژده در سه شنبه 1386/06/27 و ساعت 5:36 |
خدایا:

در کلبه فقیرانه خود چیزی دارم که تو در عرش کبریای خود نداری

         من چون تویی دارم و تو چون خودی نداری.

                                                      (امام سجادع)

بی تو ای که در دل منی و با منی مدام

                              داستان عشق ما به ماجـــــــــرا کشید

بی تو در لحظه ها گذشت و روزها گذشت

                            بی تو کار خنده ها به گریـــــــه ها کشید

بی تو این دلی که با دل تو می تپــــــــد

                           وه کــه نــاله کرد و نـــاله کرد ونــــاله کرد

بـــی تو دســــــت سرنوشـــــت کور من

                          اشـــــک خون به جای باده در پیالــــه کرد 

عمــــر ما شبی سیاه و بی ستاره بود

                         دیدگان تو ستــــــــارگـــان آن شدنــــــــــد 

لحـــــظه ای ز بام ابرهــــــــا پر آمدند

                          لحـــــظه ای به کام ابرهـــــــــا شــــــدند

در این فروغ ،این ستارگان بــــی دوام

                         در این روزگار شــــادی رفت و غـــــــم آمد

آن به جز دمی نماند و این همیشه ماند 

                        این همیشه ماند و آن به انتها رسیـــــــــد

آسمان حســـود بود و چشم بخت من

                       چون ستارگان چشـــــــــــم تو دمید و مرد  

بی تو از لبـــــان من ترانه گریخــــــت

                     بی تو در نگـــــــــاه من شـــــراره ها فسرد

آری! ای که در منی و با منی مدام

                    وه که دلگیرم و  دلگیرم مید دیدن تو نیست

تو گـــــــــلی گــــــل بهار جاودان من

                  ز ین سبب مرا هـــــــــوای چیدن تو نیست

                      

کسی می تواند در پای عشق بمیرد که پیش از این زندگی در چشمان

                            وی مرده باشد.

هرگز حدیث درد مرا با کسی مگوی

                            ترسم خدا نکرده چو من مبتلا شود

مانده ام با غم هجران نگارم چه کنم؟

                              عمر بگذشت و ندیدم رخ یارم چه کنم؟

                      (قائم آل محمد)

میلاد دوازدهمین منجی عالم بشریت حضرت مهدی موعود عج

           بر شما عاشقان و عارفان مبارک باد.

                                   

+ نوشته شده توسط مژده در جمعه 1386/06/02 و ساعت 17:5 |
نگرانی هرگز از غصه فردا نمی کاهد بلکه شادی امروز را ازبین میبرد.

تمام لحظه های من پـــــــر است از صــــــــــدای تو

                                   صدای خنده های تو صدای گریه های من

 بله!تو ای که هنوز هم نمی شناسمت ولی.........

                                   به من بگو نشسته ای هنوز در هوای من

پس از تو حس این غزل چقدر حس مبهمی است

                                  تمام وزن شعر شد به وزن های های من

تمام عمر یک نفــــــــس دویده ام به پــــــای تو

                                 می رسم به پای تو نمی رسی به پای من

من این طرف تو آن طرف هزار کوچه بین ماست

                                من این طرف به یاد تو ،تو نیمه جدای من

چقدر چشم های تو برای من مقدس اســـت

                                بیا!دلم برای تو ،نگــاه تو بـــــــــــرای من

 دوباره من برای تو غزل ســـروده ام بیـــــــا

                                بیا که دوست دارمت غریب آشنای من 

تقدیم به بی وفاترین کسی که مرا در این وادی سرنوشت تنها

                               گذاشت.    

فریاد بعد از این همه سکوت.......

میگن چرا تحت فشارش گذاشتی ؟سکوت می کنم  

میگن چرا نمی ذاری هر کاری می خواد بکنه؟سکوت می کنم 

میگن چرا وقتی از پیش تو می ره ناراحت می شی؟سکوت می کنم 

میگن چرا اگه  بهت توجه نکنه ازش دلخور می شی؟سکوت می کنم 

میگن چرا وقتی با  می ره با یکی دیگه اشک می ریزی؟سکوت می کنم 

میگن چرا تموم لحظه هاتو در حسرت با اون بودن خراب میکنی؟سکوت می کنم  

میگن چرا به یاد خاطرات قدیمت غصه می خوری ؟سکوت می کنم 

میگن چرا تموم کارهاشو زیر نظر داری؟سکوت می کنم 

میگن چرا در حسرت دیدنشی در صورتی که می دونی ناراحتت می کنه؟سکوت می کنم 

میگن چرا از عالم بریدی و چسبیدی به کسی که برات از یه نفر هم نمی گذره؟سکوت می کنم 

میگن چرا  واسش هر کاری می کنی در حالی که می دونی فراموشکاره؟ سکوت می کنم 

میگن چرا در برابر توهین وتمسخرش سکوت می کن؟چرا؟چرا؟چرا؟                                         

        فریــــــــــــاد مـــــــــی زنم چــــــون دوستـــــــــــش دارم.  

آن یار که آشنای خود ساخت مرا

                                      بیگانه شد آنچنان که نشناخت مرا

دربازی عشق،من نبــــــردم اورا

                                    او برد مرا و رایگان باخـــــــــــت مرا

+ نوشته شده توسط مژده در جمعه 1386/05/19 و ساعت 4:21 |

خدایا:

نیرویم ده تا گام هایی را که امروز به سوی فردا بر می دارم استوارتر از گام های دیروزم به سوی فردا باشد.

                                                                                                                                   ( آمین)

من که در خلوت ترد تو مجسم شده ام

من که در هر نفست شیفتــــــــــــــه تر

دیر بازیست که مطرح شــــــــــــــــده ام

در تو تکـــــــرار مکـــــــــرر شــــــــــده ام

                                                    تو مرا معنا کن

بگذرانـــــــــم ز گل صورتی حوصـــله ها

بگذرانم ز یــــــل همهمـــه تنهایـــــــــی

بنشانم به سکوت سرخ تجــــــــربه ها

نـفسـم می گــیرد

                                               تو مرا معنا کن

بال خوشحالـــــــی من وا شده است

چشمه شادی من راهی عالم شده است

همچنان مغشوشم

بوی باران

تپش نبض سلام

دلخوشم ساخته است

                                           تو مرا معنا کن

مگذارم که چنین بر جسد شادی خود خیره شوم

خسته و لخته و فرسوده شدم

من که بی تاب و پریشان همه شب

به تن شعر ، شبیخون زده ام

وچه گستاخ برایت غزلی ساخته ام

که ز عطر خوش آن مست شوی

لولی سر مست شوی

بنگر ای دلک منتظرم

قاصدک ها گویی

که ز پشت پلک پنجره ها

خبری یا که پیامی دارند

چشمهای نگرانم متلاشی شده است

و صدای لیز آمدنت

باورم گشته کنون

مکشانم به پس پرده تاریک جنون

از شگفتی های چشم تو در باغ وجود

چشمه ای کاشته ام

چه روان بر همه رگ های خیالم جاری

و به آن میبالم

انقلابی گویی

در تنم می روید

و هوای هوس پیروزی

منقلب کرده مرا

ای که در هر نفسم

قصه ای خوب و مکرر شده ای

ای که از اوج همه خواهش ها

باز تو برتر شده ای

بگذرانم ز حریر عشقت                               

                                             تو مرا معنا کن

 

+ نوشته شده توسط مژده در یکشنبه 1386/05/14 و ساعت 11:39 |
رفتم مرا ببخش مگو وفا نداشت

 راهی به جز گریز برایم نمانده بود

                                                این عشق آتشین پر از درد بی امـــید

                                                 در وادی گناه و جنونم کشانده بــــود

رفتم که داغ بوسه پر حسرت تــــــورا

با اشک های دیده زلب شستشو دهم

                                               رفتم که ناتمام بمانم در این ســــرود 

                                                رفتم که با نا گفته به خود آبرو دهم

رفتم مگو مگو که چرا رفت ننگ بود

عشق من و نیاز تو وسوزوساز  مـــا

                                           از پرده ی خموشی و ظلمت چو نور صبح

                                              بیرون فتاده بود به یک باره راز مـــــــــــــا

رفتم که گم شوم چو یکی قطره اشک گرم

در لابلای دامن شبرنگ زندگــــــــــــــــــــی

                                                  رفتم که در سیاهی یک گور بی نشان

                                                  فارغ شوم ز کشمکش وجنگ زندگــــی

من از دو چشم روشن و گریان گریختم

از خنده های وحشی طوفان گریخــــتم

                                           از بستر وصال به آغوش سرد حـــــجر

                                            آزرده از ملامت و جــــــدان گریختـــــم

ای سینه در حرارت سوزان خود بسوز

دیگر سراغ شعله آتش ز من  مگیـــــر

                                             می خواستم که شعله شوم سر کشی کنم

                                            مــــــــرغی شدم به کنج قفس بسته و اسیر

روحی مشوشم که شبی بی خبر زخویـــش

در دامن سکوت به تلخی گــــــــــــــــریستم

                                            نا لان ز کرده ها وپشیمان  ز گفته ها  

                                            دیدم که لایق تو وعشق تو نیستـــم

           

+ نوشته شده توسط مژده در سه شنبه 1386/04/26 و ساعت 21:36 |
      بنام آنکه آذرخش نگاهش سکوت مرگبار کلامم را شکست.

                                       

       سعی نکن تو دنیا کسی رو داشته باشی

              سعی کن همه دنیای کسی باشی

زغم کسی هلاکم که ز من خبر ندارد 

                     عجب از محبت من که در او اثر ندارد

غلط است آنکه گوید دل به دل راه دارد

                دل من غرق خون شد ولی او خبر ندارد

     از بخت بدم آینه فروش شهر کوران شده ام

              

                    

+ نوشته شده توسط مژده در سه شنبه 1386/04/19 و ساعت 15:44 |

بايد فراموشت کنم

 

چنديست تمرين مي کنم

 

من مي توانم ! مي شود !

 

آرام تلقين مي کنم

 

حالم ، نه ، اصلا خوب نيست ....

 

تا بعد، بهتر مي شود ....

 

فکري براي اين دلِ آرام غمگين مي کنم

 

من مي پذيرم رفته اي

 

و بر نمي گردي همين !

 

خود را براي درک اين ، صد بار تحسين مي کنم

 

کم کم ز يادم مي روي

 

اين روزگار و رسم اوست !

 

اين جمله را با تلخي اش ، صد بار تضمين مي کنم ...

 

+ نوشته شده توسط مژده در دوشنبه 1386/04/18 و ساعت 10:40 |